Geschiedenis van de wijk
 

Ontgonnen land

Buytenwegh de Leyens ligt in het noordwestelijke deel van Zoetermeer. De dubbele naam laat al zien dat de wijk bestaat uit twee delen, Buytenwegh ten zuiden van Zwaardslootseweg en Binnenpark, De Leyens ten noorden daarvan. Aanvankelijk werd de wijk Noord-West genoemd.
De naam Buytenwegh is ontleend aan de naam van het gebied dat al in 1647 op een kaart voorkomt, toen de Meerpolder nog het Soetermeerse Meer was, en Buytenwegh achteraf, buiten de eerste wegen lag. Het betekent zoveel als gebied buiten de ontginning.
De naam De Leyens verwijst naar leie, een stuk land. In 1544 wordt het land tussen de Zwaardslootseweg, Leidsewallen en Meerpolderdijk "Die Leyens" genoemd, dat zoveel betekent als: de ongeregelde landjes. De kavels waren hier namelijk niet strak rechthoekig zoals bij de eerder in cultuur genomen grond.
Buytenwegh de Leyens is gebouwd in de Zoetermeerse of Nieuwe Drooggemaakte polder. Het land werd tussen 1767 en 1771 met behulp van vier molens drooggemalen. Door de droogmaking verdwenen de laatste resten van de eerste ontginningen van Zoetermeer en werden vaarten langs de Broekweg en Zwaardslootseweg tot onbeduidende slootjes. De vier molens werden in 1877 afgebroken en vervangen door het gemaal De Nieuwe Polder aan de rand van de Zoetermeerse Plas. Deze plas wordt sinds 1977 gevoed door gemaal De Leyens dat overtollig water uit de vijvers en sloten van de wijken Meerzicht, Driemanspolder en Buytenwegh de Leyens wegmaalt.

(Bron: De Gave Stad, Cultuurhistorische Verkenningen van de wijken in Zoetermeer, Zoetermeer 2002)

Nieuwe truttigheid

Buytenwegh de Leyens is een typerend voorbeeld van een jaren-zeventig-wijk waarin de omslag van grootschaligheid naar kleinschaligheid en menselijke maat in de stedenbouw en de architectuur volledig tot uitdrukking komt. Als reactie op de eerdere hoogbouw ontstaan wijken met overwegend laagbouwwoningen met geknikte en verspringende gevels, die aan kronkelende wegen en knusse pleintjes staan. Het woonerf dat wordt gekenmerkt door tal van verkeersremmende maatregelen, was het antwoord op het dreigende overwicht van de auto.
Het concept "verdwaalwijk" was echter geen lang leven beschoren. Aan het eind van de jaren zeventig werd ze in de architectenwereld alweer verguisd en deed de term "nieuwe truttigheid" zijn intrede. In het volgende decennium keerde men terug naar verstrakking en versobering. De "truttige" jaren-zeventig-wijken worden door de bewoners echter over het algemeen zeer gewaardeerd. Kleinschaligheid, knusheid, veel groen en variatie zijn kwaliteiten die de bewoners waarderen en Buytenwegh de Leyens is daarvan ruim voorzien.
Een duidelijk voorbeeld van een kleinschalige en gevarieerde wijk uit de jaren zeventig is onze wijk uit 1974 van architect A. Alberts.

(Bron: De Gave Stad, Cultuurhistorische Verkenningen van de wijken in Zoetermeer, Zoetermeer 2002) 


Voor de geschiedenis van de naam van de vereniging klik op: naam vereniging.


Folder uit 1974

Een folder uit 1974 geeft een aardig beeld van de opzet van onze wijk.
Zie daarvoor pagina 1, pagina 2, pagina 3, pagina 4, pagina 5 , plattegrond type M, plattegrond type N, dwarsdoorsnede type M en dwarsdoorsnede type N van de folder.